** अप्रतिम भावनिक आंतरिक क्लिक **

चिंतन

** अप्रतिम भावनिक आंतरिक क्लिक ** 
______________________________________
                                               
 माझे मित्र संतोषराव बच्छाव सर,(प्रा.शा.लासूरगाव,ता.वैजापूर,ह.मु.लासूर स्टेशन) यांनी आज दिनांक १४ नोव्हेंबर २०१७ रोजी सकाळी त्यांची कन्या शर्वरी दीदी चा खूप छान फोटो काढला.सरांनी तो फोटो सहजपणे काढला.पण ,त्या सहजपणात नकळतपणे एक सर्वांगसुंदर अप्रतिम क्लिक काढल्या गेली..!

 सरांची प्रतिमा दिदीच्या उजव्या डोळ्याच्या चष्म्याच्या फ्रेम मध्ये अलगदपणे आली..!अप्रतिम क्लिक सरजी..! मुलीच्या डोळ्यात तिचा पिता...!व्वा..!माझ्यामते यापेक्षा सुंदर क्लिक नसेलच..!आणि त्यातही आज बालदिन..!

ईश्वरीय सत्यतेच्या आभासी जगात एका कन्येच्या डोळ्यात तिचा देव ..अर्थात पिता..! यापेक्षा सुंदर क्लिक असूच शकत नाही...!हे शास्वत सत्य आहे की,एका पित्याचे त्याच्या कन्येवर आणि त्या कन्येचे तिच्या पित्यावर सर्वात जास्त प्रेम असते..!

भावनिकदृष्ट्या विचार जर केला तर एका बापाच्या अंतर्मनात, ह्रदयात जेवढं मायेचं, आत्मियतेेच,प्रेमळ स्थान त्याच्या मुलीचं असतं, तितक त्याच्या मुलांचं कदापि नसते..!हे कटू सत्य आहे..!बाप,घरी आल्यावर जर ताजातवाना होत असेल तर... कन्येकडे बघून..!त्याची कन्या,त्या पित्यासाठी साक्षात ईश्वरीय आधार शक्तीच असते.आपली कन्या,जसजशी मोठी होत जाते,तसतशी कोणत्याही बापाला,तिच्या लग्नाची चिंता सतावत नसते..! तर माझी ईश्वरीय शक्ती माझ्यातून निघून जाणार...या भविष्यातील होणाऱ्या भावनिक पोकळीच्या धाकाने तो पिता सतत अस्वस्थ होत असतो..!

एक बाप,जेवढे मनातील भाव त्याच्या कन्येजवळ व्यक्त करतो,त्याच्या कितीतरी खूप,खूप कमी पटीने तो पिता,तेच भाव त्याचा मुलाजवळ व्यक्त करतो..!काही काळानंतर तोच पिता,त्याच्या मुलाजावळ,मनातील भाव व्यक्त करण्यास पाहिजे तितका पुढे येत नाही..! मात्र तोच पिता,आपल्या आयुष्याच्या अंतिम क्षणापर्यंत मनातील सर्व भावभावनांचे श्रध्देने समर्पण आपल्या मुलीजवळ कळत नकळतपणे व्यक्त करतोच..!

कोणताही माणूस जिवंतपणी जिवंत राहत असेल तर तो फक्त निर्मळ भावनेच्या श्रध्येय दृश्य,अदृश्य शक्तींवर..!आणि त्यातही ती दृश्य शक्ती जर स्वतःची मुलगी असेल तर,त्या पित्यासारखा नशीबवान तोच..! मी किंवा माझ्यासारखे अनेक पिता या दृश्य शक्तीला पारखे आहोत..!याची सल कायम मनात घर करुन असते..!कारण मला मुलगी नाही..!मला सख्खी बहीण नाही. माझे वडील (वय ऐंशी वर्षे)स्वतःची मुलगी समजून ज्या आत्मीयतेने माझ्या पत्नीशी,म्हणजे त्यांच्या सूनबाईशी बोलतात..! अर्थात सूनही मुलीसारखी मायाळू असावी लागते..आणि ते परम नैतिक मूल्य माझ्या धर्मपत्नीने सौ. शारदा नंदन जाधव ने जन्मजात मिळविले आहे..! त्यात तिच्या आई वडिलांच्या संस्काराचा खूप मोठा वाटा आहे..! जे भाग्य माझ्या वडिलांच्या नशिबी आहे...!त्या तुलनेत मी एक मुलगा म्हणून त्यांच्याशी संवाद साधायला कमी पडतो..!कारण मी माझ्या वडिलांची कन्या होऊ शकत नाही..!

जे भाग्य माझ्या पत्नीच्या नशिबात आहे..!माझ्या वडिलांचे एका सख्ख्या मुलीचे नसलेले पिता म्हणून असलेले एकाकीपण मी जवळून पाहतोय..!आणि हीच अवस्था माझ्या सह ज्या..ज्या माणसांना फक्त मुले आहेत ,त्यांच्याही वाट्याला कितीही नाही म्हटले तरी येतेच...येणारच....!

विशेषकरून कोणत्याही पुरुषाचे " सरकार "   इहलोकातून निघून गेल्यावर नसलेल्या मुलीची उणीवेची जाणीव प्रकर्षाने जाणवते..!

असो, बाप व मुलीच्या भावविश्वाचा देव्हारा खूप मोठा आहे..!जे या देव्हाऱ्यात आहेत ते नशीबवान..!जसे आमचे मित्र संतोषराव बच्छाव सर व त्यांची कन्या शर्वरी( श्रावणी) दीदी..!

 शर्वरी दीदीला व असंख्य बालकांना " बालदिनाच्या " मनःपूर्वक शुभेच्छा..!
                                   
वंदे मातरम्..!

शूभेच्छूक व लेखक : नंदन शोभाबाई विष्णूपंत जाधव,पालखेडवाले.

https://jadhavnandan.blogspot.com/?m=1
                         
फेसबुक वर लेखन दिनांक-१४/११/२०१७  व
माझ्या ब्लॉगवर प्रकाशित दिनांक- १४/११/२०१९