आमचे गाव आमची माणसं ©️
साजन
====================
आज दिनांक २८/४/२०२५ सोमवारी दुपार नंतर लॉरेन्स डिसुझा दिग्दर्शित अन् संजय दत्त, सलमान खान, माधुरी दिक्षित अभिनित साजन चित्रपट टीव्हीवर बघितला. हा चित्रपट बघत असताना आठवणींच्या हिंदोळ्यावर मन झुलत गेले.या चित्रपटाविषयी एक आठवण सांगतो.
इ. स. १९९१ मध्ये नुकताच साजन चित्रपट प्रदर्शित झाला होता.आम्ही वर्गमित्र आमच्या पौगंडावस्थेतील हळुवार वयोगटाच्या पुढील उंबरठ्यावर उभे होतो. आमच्या काळी पौगंडावस्थेतील हळुवार वयोगट म्हणजेच माध्यमिक शाळेतील वयोगटाला जरा जास्तच धोकादायक असं आजूबाजूचे समजूतदार स्त्री अन् पुरुष सांगत असायचे.सध्याच्या काळात पौगंडावस्थेतील म्हणजेच माध्यमिक शाळेतील वयोगटात हळुवार वयोगट बहुतांशी उच्च प्राथमिक वयोगटात दिसून येत आहे हे दुर्दैव आहे. याला जबाबदार कोण हा स्वतंत्र विषय होऊ शकतो.
असो, मुख्य लेख विषयाकडे येऊया.तर इ. स. १९९१ मध्ये नुकताच साजन चित्रपट प्रदर्शित झाला होता.आम्ही वर्गमित्र आमच्या पौगंडावस्थेतील हळुवार वयोगटाच्या पुढील उंबरठ्यावर उभे होतो. त्यावेळी साजन चित्रपटाची प्रचंड क्रेझ निर्माण झाली होती.आम्ही त्यावेळी पालखेड येथील माध्यमिक शाळेत इयत्ता दहावी मध्ये प्रवेशित झालो होतो. आम्हा काही मित्रांना चित्रपटांची जाम आवड होती.एक दिवस मी अन् माझे खूप जिवलग वर्गमित्र तथा बालमित्र आण्णासाहेब म्हस्के अन् विजू गायकवाड आम्ही ठरवले की, वैजापूर येथे साजन चित्रपट बघायला जायचे. आजच्या काळाच्या तुलनेत जर विचार केला तर आमच्या वयोगटात आयुष्याच्या करमणुकीच्या गरजा अत्यंत कमी होत्या, मात्र ज्या होत्या त्या जमेल तशा पद्धतीने अगदी आनंदाने त्या गरजांची पूर्तता करत असायचो.
झालं मग, एका रविवारी आम्ही पालखेड ते वैजापूर धावणाऱ्या कमांडर जीपने वैजापूरला जाण्याचे नक्की केले.विजू गायकवाड, मी अन् आण्णासाहेब म्हस्के आमच्या तिघात आण्णासाहेब म्हस्के जास्त स्टाईलीश होता. पालखेड गावातील पहिली बॅगी पँट याचं आमच्या जिवलग मित्राने सर्वात अगोदर परिधान केली होती. त्यात नुकताच साजन चित्रपट प्रदर्शित झाला होता.त्यात संजय दत्तचे डोक्यावरील केस पार मानीच्या खाली असे वाढलेले होते.तिचं स्टाईल आण्णासाहेब म्हस्के याने अंगिकारली होती. थोडक्यात आम्ही साजन चित्रपट बघायला जाणार होतो, त्यात मुख्य पुढाकार जिवलग बालमित्र आण्णासाहेब म्हस्के याचा जास्त होता.
त्यावेळीं फार कधीमधी शहराच्या ठिकाणी जायला भेटायचे.जेंव्हा असा प्रसंग येत असायचा तेंव्हा जमेल तसे मात्र अप टु डेट होऊन जात असायचो.आपण शहराला चाललो आहे याचं अप्रूप वाटत असायचे. आम्ही अप टु डेट होऊन पालखेड गावाच्या पश्चिम दिशेला असलेल्या तळ्यापाळी आलो होतो. जिथं जीप स्टँड होते.पालखेड गावाच्या जवळील गोळवाडी येथील रघु मामा यांच्या कमांडर जीप मध्ये पुढे जागा मिळाल्याने आम्ही अत्यंत आनंदित झालो होतो. पुढे जागा मिळणं म्हणजे आपण vip आहोत याची अनुभूती यायची अन् येऊ लागली होती.जीप मधील प्रवाशांच्या दाटीवाटीत बसून आम्ही वैजापूर गाठले होते.खेड्यातले पौगंडावस्थेतील हळुवार वयोगटाच्या पुढील उंबरठ्यावर उभे असलेले तीन मूलं शहरात आली होती. अंगावरील धूळ झटकून झाटकून घेतली. मी खिश्यात असलेला स्टाईलीश काळा चष्मा डोळ्यावर चढवला. आण्णासाहेब म्हस्के राहून राहून त्याच्या मानेवर असलेल्या केसांना हाताच्या बोटांनी मागे मागे करत होता. संजय दत्त त्याच्यात पुरता भिनलेला होता.अर्थात केसांपुरता..!
त्यावेळी वैजापूर येथे साजन चित्रपट लक्ष्मी चित्रपटगृहात लागलेला होता. आम्ही शहरातल्या माणसांसारखे रस्ताने चालू लागलो होतो. अखेर रोटेगाव रोडवरील लक्ष्मी चित्रपटगृह आले. दुपारच्या शो चे तिकीटे काढले.काही वेळाने आम्ही चित्रपटगृहात प्रवेशित झालो. जिथं जागा सापडेल तिथं बसायचे असा निकष असल्याने आम्ही आम्हाला जिथं योग्य वाटलं तिथं खुर्चीवर बसलो. चित्रपटगृह प्रेक्षकांनी तुडुंब भरले होते. अखेर साजन चित्रपट सुरू झाला. मी एका बाजूला मधोमध अण्णासाहेब म्हस्के अन् दुसऱ्या बाजूला विजू गायकवाड बसला होता.चित्रपट रंगात येऊ लागला होता.मात्र जेंव्हा जेंव्हा संजय दत्त पडद्यावर दिसायचा तेंव्हा तेंव्हा आण्णासाहेब म्हस्के आपल्या डोक्यावरील केसांवर हात फिरून घ्यायचा.मला वाटलं सहज होत असेल. मात्र जेंव्हा जेंव्हा संजय दत्त पडद्यावर आला रे आला,तेंव्हा तेंव्हा आण्णासाहेब म्हस्के आपल्या डोक्यावरील केसांवर हात फिरू लागला होता. माझं अन् विजुचे आण्णासाहेब म्हस्केच्या या कृतीकडे लक्ष जाऊ लागले होते.जिवलग बालमित्र आण्णासाहेब म्हस्केवर संजय दत्तच्या डोक्यावरील केसांचा फिवर भारी चढलेला होता. अख्खा चित्रपट बघताना जिवलग बालमित्र आण्णासाहेब म्हस्केने ना कथा ना गाणी ना इतर बाबी बघितल्या. संपूर्ण साजन चित्रपट बघताना त्याचं लक्ष फक्त आणि फक्त संजय दत्तच्या डोक्यावरील केसांवरच होते.
चित्रपट संपला होता. विजू अन् मी आण्णासाहेब म्हस्केला संजय दत्तच्या डोक्यावरील केसांच्या स्टाईल प्रेमावर चिडवू लागलो होतो. मात्र आण्णासाहेब म्हस्के हा मुळात शांत स्वभावाचा असल्याने सगळं गमतीवर घेऊ लागला होता. आता आम्हाला पालखेडकडे जाण्याचे परतीचे वेध लागले होते. निघण्यापूर्वी वैजापूर मधील प्रसिद्ध अमृत थंडपेय लस्सी दुकानात गेलो अन् मस्तपैकी चाटून पुसून लस्सी पिलो. त्यावेळी वैजापूर शहरातील अमृत दुकानातील लस्सी म्हणजे जगात कुठेही नसेल अन् इतरत्रच्या थंडपेया पेक्षाही श्रेष्ठ वाटत असायची.लस्सी पिऊन झाली होती.पुन्हा कमांडर जीपने पालखेडकडे मार्गस्थ झालो.
आज जेंव्हा मी घरी टीव्हीवर साजन चित्रपट बघत होतो, तेंव्हा जेंव्हा जेंव्हा संजय दत्त दिसायचा तेंव्हा तेंव्हा मी संजय दत्तच्या डोक्यावरील केसांकडेच बघत असायचो. त्या माझ्या बघण्यात मला माझा जिवलग बालमित्र आण्णासाहेब म्हस्केची अनुभूती येऊ लागली होती. चित्रपट संपला अन् लगेच आण्णासाहेब म्हस्के यास कॉल केला. गतकाळातील साजन चित्रपटाच्या आठवणी सांगितल्या.आम्ही त्या आठवणींवर भरभरून बोललो.
जिवलग बालमित्र हे भावूक माणसांच्या आयुष्यातील असं रसायन असतं, जे जिंदा तीलिस्मात या युनानी औषधासारखं काम करत असतं. जसे ते युनानी औषध जिंदा तीलिस्मात सगळ्या रोगांवर रामबाण उपाय ठरते,अगदी तसेच बालमित्र हे माणसाच्या मनाचा ठाव घेण्यास अत्यंत उपयुक्त ठरणारे औषध ठरत असते.हा माझा अन् माझ्या काही जिवलग बालमित्रांचा अनुभव आहे.
माझ्या मनात साजन चित्रपटातील गाण्याच्या ओळी यायला लागल्या होत्या...
" मेरा दिल भी कितना पागल हैं.."
वंदे मातरम्
लेखक - नंदन शोभाबाई विष्णुपंत जाधव.©️
https://jadhavnandan.blogspot.com/?m=1
(© सदरील लेख कॉपीराइट केलेला असून लेखाचे संपूर्ण हक्क लेखकाकडे आहेत.)
दिनांक - २८/४/२०२५, सोमवार
