निरागस मनांची ओढ

 

चिंतन ©️

निरागस मनांची ओढ

=========================

निरागस मनाची सेवा निर्मळ मनाने केली की, निरागस मनाची देवता स्मित हास्य करून आशीर्वाद देत असते. याचि प्रचिती तेंव्हा येते, जेंव्हा असेच एखादे निरागस मन आपल्या आजारपणाला घेऊन वयाने मोठ्या असणाऱ्यांच्या ठिकाणी येते.ते निरागस मन आपल्या जन्मदात्या आईच्या सोबत आलेले असते.आई ही लेकराच्या आयुष्यातील पहिली मैत्रीण असते असं मला माझ्या वैयक्तिक अनुभवावरून वाटते.आई सोबत असल्यामुळे कित्येक वेदना कुठल्या कुठं पळून जातात. असंच काहीसं त्या निरागस जीवाचे झाले होते.मात्र जेंव्हा ते निरागस मन आपल्या आईला काही वेळासाठी बाजूला सोडून मोठ्या माणसांच्या ज्यांना डॉक्टर असे म्हणतात त्यांच्या सानिध्यात रुग्ण कक्षेत जाते तेंव्हा तिथं ते काहीसे गडबडून जाते. तिथं कुणीतरी आपल्या आई सारखं असावं अशी त्याची माफक भावनिक अपेक्षा त्या निरागस मनाची असते. आपली जिवलग मैत्रीण आई, निरागस मनाच्या सोबत असते , पण बाजूला असते.त्या निरागस मनाची धाकधूक सुरू असते..आता माझं कसं होणार..? मी इवलासा आहे.मला डॉक्टर काकांकडून त्रास तर होणार नाही ना..? अशा नानाविध प्रश्नांनी त्या निरागस मनाची घालमेल सुरू असते. त्या निरागस मनाला वेळोवेळी यावे लागणार होते.त्यामुळं वेळोवेळी होणाऱ्या दुखऱ्या वेदनांना कुणीतरी मायेनं फुंकर घालणारं , माझ्या आईच्या मायेचं कुणीतरी या इथे दवाखान्यात भेटेल का ? या नानाविध प्रश्नांचे त्याच्या मनात निरागस विचार सुरू होते. निरागस मनाला त्या रुग्ण कक्षेत भेटतो एक तरुण..!

आजूबाजूला सर्व वयाने मोठी माणसं. त्यात स्री अन् पुरुष दोघेही आलेत. प्रत्येकजण आपापल्या गणवेशात. सगळं कसं नियमात असणारं वागणं..! निरागस मनाला भेटतो एक तरुण..! निरागस मनाला त्या तरुणात आपलेपणा जाणू लागतो. तो तरुण अन् ते निरागस मन एकमेकांचे प्रेमळ मित्र होऊन जातात. निरागस मनाने , निरागस हृदयाला जिंकले की, प्रेमळ मैत्रीचे बंध आपसुक तयार होत जातात.याच भाव सिध्दांताला अनुसरून दोघांमध्ये मैत्रीचे भावबंध निर्माण होतात.अगदी वयाचे बंधनं झुगारुन अरे तुरे करणाऱ्या बालमैत्रीच्या आयुष्याच्या विश्वात ते दोघेही जगत असतात.

रुग्णांच्या कक्षेत प्रवेश केल्या केल्या " तुम्ही कुणीच इथे थांबायचे नाही, फक्त हाच दादा माझे उपचार करील..!" असे प्रेमळ आदेश देऊन उपस्थित इतरांना आदेशित करणारं ते निरागस मन चि.अद्विक अन् त्या निरागस मनाची सेवा करणारा डॉ.नमन..! उपचार सुरू असताना देखील त्या निरागस मनाकडे तिथं उपस्थित असणाऱ्या इतरांना आपल्या तर्जनी अन् मध्यमा या बोटांनी स्वतःच्या डोळ्यांकडून फिरकत नेऊन समोर नेताना असे संकेत करणारा..." तुम्ही माझ्याकडे बघू नका..!" मूलंच ती..! यांचं सगळ काही निरागस अन् निष्पाप असतं.निरागस मन जर आजारी पडलं तर त्यांना आपल्या आई सारखं जीव लावून जपलं की, ती निरागस मनं आपलीशी होऊन जातात याचा अनुभव डॉ.नमन यास आला.

कित्येक भेटी अंती त्या निरागस मनाचा उपचार समाप्त झाला. योग्य उपचार यशस्वी झाल्यानंतर त्या निरागस मनाच्या मातृत्वाचे मन भरून आले.

" डॉ.साहेब, खूप छान उपचार केलेत तुम्ही.आमचा अद्विक खूप बोलका आहे. तुम्ही त्याचं बोलणं सहन केलं.त्याच्यात समरसून गेलात म्हणून हे शक्य झाले."

एका आईचे हे भावनिक वाक्य ऐकून चि.अद्विक एकटक बघत राहिला.त्या निरागस जीवाला काय माहीत.डॉक्टर , त्यांच्या जबाबदाऱ्या , त्याचं कौशल्य. ते निरागस मन फक्त आणि फक्त आपल्या अवतीभोवती कुणीतरी प्रेमळ अन् आपलं जाणवणारं कुणीतरी भेटतं का याचं शोधात असते.जसे की त्या निरागस मनाची म्हणजेच चि.अद्विकची डॉ.नमनशी भेट झाली.पूर्ण उपचार झाल्यावर एकमेकांचे प्रेमळ दोस्त झालेले दोघेही एकमेकांचा निरोप घेऊ लागले.त्या निरागस अन् प्रेमळ जीवाचा निरोप घेताना दोघांमध्ये आपलेपणाची भावना खूप खोलवर रुजल्या गेली होती. आयुष्याच्या प्रवासात पुन्हा कधीतरी भेट नक्कीच होईल हा भावनिक आशावाद दोघांच्या मनात निर्माण झाला होता.

आपल्या आयुष्याच्या प्रवासातील आजचा दिवस त्या निरागस जीवाचा बालहट्ट पुरवून त्या निरागस मनाला कडेवर घेऊन त्या तरुणाने त्या निरागस मनाला निरोप दिला, पुन्हा कधीतरी भेटण्यासाठी..!

स्थळ - CSMSS DENTAL COLLEGE AND HOSPITAL - छत्रपती संभाजीनगर 

वंदे मातरम् 

अनुभव कथन ऐकल्यावर लिखाण करणारा लेखक - नंदन शोभाबाई विष्णुपंत जाधव.©️

https://jadhavnandan.blogspot.com/?m=1

(© सदरील लेख कॉपीराइट केलेला असून लेखाचे संपूर्ण हक्क लेखकाकडे आहेत.)

दिनांक - २/४/२०२५, बुधवार.