कौटुंबिक विश्वासू गणेश हिंगमिरे..!

 

#मला प्रवासात भेटलेली माणसं ©️

कौटुंबिक विश्वासू गणेश हिंगमिरे..!

=====================

आज दिनांक २९/११/२०२५ रोजी सकाळी जरा धावपळीतच छत्रपती संभाजीनगर रेल्वे स्थानक गाठलं होतं.इतर दिवसाच्या मानाने आज थंडी जास्त जाणवत होती. .मी रेल्वे प्लॅटफॉर्म वरून चालू लागलो होतो.इतक्यात माझ्या पाठीमागून येऊन पुढ्यात आल्यावर एका तरुणाने माझे दर्शन घेतले. आपलं कुणीतरी दर्शन घ्यावे एवढी आपली योग्यता नाही अन् मी ते अत्यंत अपवाद कुणीतरी वगळता कुणाला घेऊनही देत नाही. माझ्या पुढ्यात अचानक गणेश हिंगमिरे उभा होता. गणेश हा मूळचा राहणारा लासूर स्टेशन येथील होता.त्याला बघितल्यावर अत्यंत आनंद झाला.त्याचे गाल धरून आपुलकीने अनौपचारिक अन् कौटुंबिक विचारपूस करून आम्ही दोघेही गप्पात रममाण झालो.

गणेश हिंगमिरे..!

आम्ही लासूर स्टेशन येथे वास्तव्यास असताना हा गणेश आमच्या कुटुंबाचा अत्यंत विश्वासू कौटुंबिक सदस्य होता.त्यावेळी या गणेश हिंगमिरेचे वय साधारणतः दहा बारा वर्षाचे असेल..! मी लासूर स्टेशन येथे काही दिवस डोणगाव रस्त्याच्या लगत असलेल्या वसाहतीत वास्तव्यास होतो.माझे जिवलग शिक्षक मित्र नितीन पगार ( नाशिक), मधुकर शेवाळे ( मालेगाव ) अन् गणेश देशपांडे ( देऊळगाव राजा) असे आम्ही मित्र परिवार तिथे सह परिवार वास्तव्यास होतो.त्याच परिसरात गणेश आपल्या बालवयात आपल्या आई वडिलांच्या सोबत वास्तव्यास होता. 

आमचा थोरला चिरंजीव नमन यास गणेशने अंगाखांद्यावर खेळवले होते. आमचा थोरला चिरंजीव नमन त्यावेळी दीड वर्षाचा असेल तेव्हा..! घरात लहान मूल असलं की, घरात खेळणी , जेष्ठ माणसं अन् त्यांच्या जोडीला काहीसे मोठ्या वयाचे बालकं असावी लागतात. दीड दोन वर्षाच्या लहान बालकांच्या भाव विश्वाला फुलविणारे उपरोक्त उल्लेखित मानवी घटक अत्यंत गुणकारी मानसिक औषधं असतात. माझी स्व.आई आमच्या मुलाच्या भावविश्वाचे आंजरण गोंजारण नेहमी करत असायची. काही दिवसांनी आम्ही लासूर स्टेशन येथील लासूरगाव रोड लगत आमच्या स्वतःच्या घरात वास्तव्यास राहायला गेलो.तेंव्हा आमच्या लहान मुलांच्या भावविश्वाचे आंजरण गोंजारण माझे स्व.आई अन् वडील दोघेही करू लागले होते.

मात्र आम्ही जो पर्यंत लासूर स्टेशन येथे काही दिवस डोणगाव रस्त्याच्या लगत असलेल्या वसाहतीत वास्तव्यास होतो तो पर्यंत हाच प्रिय गणेश आमच्या कुटुंबाचा अत्यंत विश्वासू कौटुंबिक सदस्य होता.बालवयातील थोरला चिरंजीव नमन यास माझी पत्नी जेऊ घालू लागली की, तो जेवताना आढेवेढे घ्यायचा. कोणत्याही लहान बालकांचा आपल्या आईच्या सानिध्यात असलेला हा खोडकर , अल्लड स्थायीभाव असतो. हा गणेश त्या लहान बाळाला जेवताना एकचित्त होईल असे आनंदाचे ,कृतीयुक्त हावभाव करत असायचा.खेळणी वाजवायचा. लहान मुले आपल्या बालवयात , आपल्या अवतीभोवती असलेल्या ज्येष्ठांच्या अन् काहीसे मोठे असणाऱ्या लहान मुलांच्या भावविश्वात पटकन रममाण होतात.त्याची प्रचिती येत असायची. बऱ्याचदा बालवयातील आमचा थोरला मुलगा गणेश हिंगमिरे याच्या सोबत त्यांच्या घरी असायचा. आमच्या थोरल्या मुलाच्या बालवयातील आजारपणात देखभाल , काळजी , शुश्रुषा करण्यात गणेश स्वतः हून पुढाकार घ्यायचा.आमच्या मुलाच्या आयुष्यात रक्तविरहित नात्यातील मामाचे अत्यंत प्रेमळ अन् मायाळू नाते गणेशने निर्माण केले होते.आमच्या घरातील स्वयंपाक घर गणेश साठी हक्काचे होते.

काही दिवसांनी आम्ही लासूर स्टेशन येथील लासूर गाव रोड लगत असलेल्या आमच्या स्वतःच्या घरात वास्तव्यास राहायला गेलो. गणेश तिकडे पण घरी यायचा.आपण आपल्याच घरी आहोत या नात्याने एक कौटुंबिक सदस्य म्हणून वावरत असायचा.

सध्या गणेश हिंगमिरे गेल्या काही वर्षांपासून बडोदा ( गुजरात ) येथे सह परिवार वास्तव्यास आहे असे आज समजले. सुखी आयुष्य जगत आहे. कौटुंबिक अन् आस्थेवाईकपणे गप्पा मारल्या. गणेश निघताना पुन्हा पुन्हा आवर्जून म्हणाला..

" सर, नमन अन् ताईला नक्की सांगा, मी भेटलो होतो म्हणून..! पुन्हा कधी इकडे आलो तर घरी नक्कीच येईल..!"

 

इतक्यात त्याच्या पुढील प्रवासाच्या रेल्वेची अनाउन्समेंट झाली. गणेशच्या गालावरून हात फिरवून त्याला अत्यंत प्रेमाने निरोप दिला.गणेश अन् मी आपापल्या पुढील प्रवासाला निघून गेलो.

आयुष्यात आपल्याला , आपल्या कौटुंबिक परिस्थितीला समजून उमजून घेणारी माणसं आपल्या आयुष्यात येणं हे परम भाग्यच म्हणावं..! भले अशांची संख्या कमी असेल, मात्र त्यात आपली आई अन् आपला बाप जाणवला पाहिजे. यात उल्लेखित आपली आई अन् बाप हे शब्द भावार्थाने अभिप्रेत आहेत, भले अशांचा वयोगट कोणताही असो..!

वंदे मातरम् 

लेखक : नंदन शोभाबाई विष्णुपंत जाधव.©️

https://jadhavnandan.blogspot.com/?m=1

(© सदरील लेख कॉपीराइट केलेला असून लेखाचे संपूर्ण हक्क लेखकाकडे आहेत.)

दिनांक : २९/११/२०२५, शनिवार