मला प्रवासात भेटलेली माणसं ©️
" इथेही नशिबी भटकंतीच आली..! "
====================================
आमच्या पालखेड गावात भल्या पहाटे फिरायला जायची सुरुवात मी अन् माझा जिवलग बालमित्र भानू मामा जगदाळे आम्हीच केली. आम्ही दोघं अगदी नव्वदच्या दशकात पालखेड येथील परसराम पा.रोठे यांच्या शेताच्या कडेला असणाऱ्या हाळाच्या बाजूला सिमेंट जागेवर जशा जमेल तशा शारीरिक हालचाली करत असायचो. काळाच्या ओघात तो पाण्याचा हाळही तुटला अन् तिथली चिकनी चोपडी जागाही खराब झाली. त्यामुळं आमचा सकाळचा दिनक्रम भटकंती अवस्थेत गावाच्या बाहेर सपाट जागा शोधत शोधतच राहिला.
कालांतराने मी लासूर स्टेशन येथे वास्तव्यास आलो. मी भल्या सकाळच्या दिनचर्यासाठी निवांत जागा शोधत होतो.अखेर लासूर स्टेशन ते लासूरगाव रस्त्याच्या लगत आदरणीय मांगीलाल शेठ यांचा बंद अवस्थेत असलेल्या बर्फाच्या लाद्या तयार करण्याची खोली समोरचा ओटा माझ्या नजरेत आला. त्या जागेचा वापर कित्येक दिवसांपासून बंद होता. सुरुवातीला ओट्यावर खूप घाण होती,तरीही एवढी निवांत जागा दुसरी नसल्याने हीच जागा योग्य म्हणून निवडली. सुरुवातीला मी एकटाच तिथं जशा जमेल तशा काही शारीरिक हालचाली करत असायचो.याच ओट्यावर माझी तारांबळ उडायची ती ऐन नवरात्रीच्या काळात..! लासूर स्टेशन येथील भाविक , नऊ दिवस भल्या पहाटे दररोज आई दाक्षायाणी मातेच्या दर्शनासाठी जायचे.मात्र त्यातील काही तरणाबांड मुलं,मी ज्या ओट्यावर जशा जमेल तशा शारीरिक हालचाली करायचो, त्या ओट्याची जागा बळकावून तिथं गप्पा करत बसलेली असत..! बरं ती मुलं तरणाबांड असल्याने त्यांना काही म्हणायचे काम नव्हते..!😊
हळूहळू त्याच लासूरगाव रस्त्याच्या लगत आदरणीय मांगीलाल शेठ यांच्या बंद पडलेल्या बर्फाच्या छोट्या कारखान्याच्या ओट्यावर काहीजण येऊ लागले.ओट्याच्या जागेच्या मानाने कसरतपटूंची संख्या वाढल्याने तिथं कसरतपटूंची ट्रॅफिक जाम होऊ लागली. अखेर मी ही सुध्दा जागा बदलण्याचा निर्णय घेतला.
मग आमच्या घराच्या पाठीमागे रेल्वेचे फाटक होते. त्यावेळी ते रेल्वे फाटक फक्त दिवसा सुरू असायचे. त्यामुळे तिथल्या छोट्याश्या खोली समोरील जागेत निवांत जागा मिळाली. काळाच्या ओघात सदरील रेल्वे फाटकावर दिवसरात्र पाळीसाठी रेल्वे विभागाने त्यांचे कर्मचारी नेमले. त्यामुळं तिथं सकाळी निवांतपणा अन् जागा राहिली नाही अन् अखेर तिथूनही काढता पाय घेतला.
दुसऱ्या शांत परिसराच्या शोधात असताना आमच्या लासूर स्टेशन येथील घराच्या मागे रेल्वे मार्गाच्या पलीकडे आदरणीय संपत शेठ छाजेड यांच्या जागेवर कांदा मार्केट सुरू झाले होते.तिथं फारशी वर्दळ नसायची.अगदी सकाळी तिथल्या सिमेंट काँक्रिट रस्त्यावर मी एकटाच जसा जमेल तश्या शारीरिक हालचाली करायचो.काळाच्या ओघात कांदा मार्केट असल्याने तिथंही येणाऱ्या जाणाऱ्या विविध वाहनांची, माणसांची वर्दळ वाढली अन् अखेर तिथूनही हात , पाय अन् अख्खं शरीर काढतं घ्यावे लागले.
आता लासूर स्टेशन येथे दुसरी जागा शोधण्याच्या प्रयत्नात असतानाच माझी बदली झाली अन् मला माझे बिऱ्हाड लासूर स्टेशन येथून औरंगाबाद येथे हलवावे लागले.आता पुन्हा सकाळच्या उपक्रमासाठी जागेचा शोध सुरू केला अन् जागा मिळाली ती नुकत्याच तयार होत असलेल्या धुळे - सोलापूर महामार्गाच्या आजूबाजूला सुरू असणाऱ्या रस्त्याच्या कडेला असलेल्या निवांत जागेवर..! काळाच्या ओघात धुळे - सोलापूर महामार्ग पूर्ण झाला अन् वाहनांची खूप मोठ्या प्रमाणावर वर्दळ वाढली अन् अखेर तिथूनही हात , पाय अन् अख्खं शरीर काढतं घ्यावे लागले.
मग पुन्हा नवीन निवांत जागेचा शोध सुरू केला,पण निवांत जागा काही सापडत नव्हती. कोणत्याही रस्त्याच्या कडेला जशा जमेल तशा शारीरिक हालचाली सुरूच होत्या,पण निवांतपणा मिळत नव्हता.
अखेर धुळे - सोलापूर महामार्गाच्या बाजूला काही धनाढ्य माणसांनी आपले भूखंड आरक्षित केलेले दिसले.त्या आरक्षित भूखंडाच्या परिसरात डांबरी रस्ता तयार केला होता.तिथं सध्यातरी कुणाचीही वसाहत नसल्याने मला जो अपेक्षित निवांतपणा हवा होता तो इथे सापडला होता. अखेर सकाळच्या शारीरिक हालचाली करणाऱ्या एका भटक्याची भटकंती आता कुठे थांबली आहे.पण मनात पुन्हा तीच धाकधूक आहे की, पुन्हा कधीतरी सकाळच्या शारीरिक हालचाली करणाऱ्या माझ्यासारख्या भटक्याच्या नशिबी पुन्हा कधीतरी भटकंती येणारच आहे,कारण पुन्हा इथे सजीवांची अन् निर्जीवांची वर्दळ वाढणार..! आमच्या सारख्या कित्येक भटक्यांना अजूनही त्यांच्या नशिबी भटकंती असणारच आहे..!
ता.क. - सदरील छायाचित्र औरंगाबाद येथील धुळे - सोलापूर महामार्गाच्या बाजूला काही धनाढ्य माणसांनी आपले भूखंड आरक्षित केलेले आहेत, त्या सध्यातरी असणाऱ्या निवांत जागेवरील आहे..! 🙏🏻
वंदे मातरम्..!
एक भटका प्रवासी लेखक - नंदन शोभाबाई विष्णुपंत जाधव.
https://jadhavnandan.blogspot.com/?m=1
(© सदरील लेख कॉपीराइट केलेला असून लेखाचे संपूर्ण हक्क लेखकाकडे आहेत.)
दिनांक - ९ जून २०२२, गुरुवार.

कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा