चिंतन ©️
शरदाचे चांदणे..!
आयुष्यात काही माणसं अमावस्येच्या अंधार रात्री सारखी भेटली. त्यांनी अंधार अन् त्यातून स्वतः चे उध्वस्त होणारे आयुष्य शिकवलं.
आयुष्यात काही माणसं अशीही भेटली जी चंद्राच्या शीतल छायेत स्वतः चे देहभान हरपून स्वतः चा अन् आपल्या भावोत्कट मनाचा विकास करायला त्यांनी शिकवलं..!
शेवटी,आनंदाचे अन् माणसाच्या मनाचे नाते तरी काय असते हो..?
आनंद अन् मन या दोन्हीत दृढ भाव असतो तो भावूक मनाचा अन् त्या भावूक विश्वात सापडलेल्या निर्मळ मनाचा.
निर्मळ मन, असे कुठेही अन् कुणालाही भेटत नसते.त्यासाठी स्वतः ला, स्वतः विषयी अत्यंत प्रामाणिक अन् कोजागिरी पौर्णिमेच्या चंद्राप्रमाणे शीतल प्रकाशमय असावे लागते.
शरदाच्या शीतल चांदण्यात आपलं मन , दुधाच्या मधुर चवी सारखे अन् खडी साखरेच्या पाकात भिजून जाणारे बेभान होणारे असावे लागते.
मनात असणारी न्यूनता अन् त्यातून निर्माण होणारी मानवी उद्विग्नता का होते समजावून सांगण्यासाठी अन् समजून घेण्यासाठी आपल्यातली आपली आई सदैव जिवंत असावी लागते.
मनाची अन् भावनेची देवता अशीच एकमेकांच्या हातात हात धरून आयुष्याचा प्रवास करत असते.
त्या प्रवासात त्यांच्या सोबत असते ती शरदाच्या चांदण्यातील शीतलता अन् कोजागिरी पौर्णिमेच्या दुधाची मधुरता.
असो, आज शरदाच्या चांदण्यात न्हावून निघणारी कोजागिरी पौर्णिमा आहे. ज्यांचं मन आपल्या आई सारखं प्रेमळ अन् निर्मळ आहे त्यांना आजच्या कोजागिरी पौर्णिमेच्या चंद्राप्रमाणे शीतल अन् दुधात विरघळलेल्या खडी साखरे सारख्या गोड गोड शुभेच्छा..!😊🌹🙏🏻
ता. क. - वरील लेखन गद्य आहे की पद्य हे ज्याने त्याने आपापल्या परीने ठरवावे अन् वाचनाचा कोजागिरी पौर्णिमेच्या दिवशीच्या गोड गोड दूधा सारखा आनंद मानून घ्यावा.
सदरील दुधाचा फोटो, हरिद्वार येथील एका दुग्धालयातील आहे. मी स्वतः क्लिक केलेला आहे.
वंदे मातरम्
नंदन शोभाबाई विष्णुपंत जाधव.©️
https://jadhavnandan.blogspot.com/?m=1
(© सदरील लेख कॉपीराइट केलेला असून लेखाचे संपूर्ण हक्क लेखकाकडे आहेत.)
दिनांक - २८/१०/२०२३, शनिवार, ( कोजागिरी पौर्णिमा)
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा