" चिंतन..! "
" कोवळ्या पानांची आर्त विनंती..! "
=====================================
आज दिनांक १ ऑगस्ट २०१७ रोजी सकाळी लासूर स्टेशन ते लासूरगाव रस्त्याने नित्य नियमाच्या प्रभात फेरीहून येत असताना मागील वर्षी आम्ही लावलेल्या पिंपळाच्या झाडाचे एक देठ ,त्याच्या घरातून बाहेर डोकावत असलेले आढळले..!जसे एखादे लहान मुल अवखळ असते अगदी तसंच..! ते लहान मुल सतत घरातून मनसोक्त खेळण्यासाठी बाहेरच्या जगात डोकावत असते...!अगदी तसेच ते कोवळे पान त्याच्या घरातून बाहेर आलेले होते..!
ते पान कोवळे,लुसलुशीत दिसत होते..!आजकाल कोवळ्याश्या अनेक सजीवांवर मोठमोठाली गिधाडे झडप घालून अत्याचार करतात..!त्या कोवळ्या सजीवांची पूर्ण वाढ देखील झालेली नसते..!पण ही गिधाडे,केवळ त्यांच्या हव्यासापोटी असल्या पिंपळाच्या पानासारख्या कोवळ्या वयातील सजीवांची लक्तरे चव्हाट्यावर टांगतात..!
आम्ही लावलेल्या या पिंपळाच्या झाडाच्या कोवळ्या पानांवर कुणी,एख्याद्या गिधाडासारखे तुटून पडू नये म्हणून ते कोवळे पान मला अार्त विनंती करत असलेले मला जाणवले..ते म्हणत असावे की....
" नंदन, अरे..मला पटकन संरक्षण दे..! मला लवकर माझ्या घरात सुरक्षितपणे पाठवून दे..!नसता या जगातील ,कोवळ्या पानांवर तुटून पडणारी गिधाडे माझे लचके तोटून,माझे आयुष्य उध्वस्त करतील..! मला आजकाल फार असुरक्षित वाटत आहे रे..!
कुणी माझी विक्री करील..याची भीती..!
कुणी माझ्या कोवळ्या रूपाला कुस्करून टाकील याची भीती..!
कुणी धन दांडगा येऊन माझी बोली लावील याची भीती..!
कुणी जाती,धर्माच्या आड लपून माझ्यावर अत्याचार करेल याची भीती..!
काही जणांना " कोवळा " हवा असतो,त्या हव्यासापोटी "कोवळी " संपवण्याची भीती..!
माझ्या कुळातील मोठ्या लुसलुशीत पानांना देखील,फक्त प्रेमळ भावनेची गरज असते,पण त्यांचाही बऱ्याचदा भ्रम निरास होऊन ती मोठी लुसलुशीत पानं, रूदन करत असतात...एकांतात...! "
मला कोवळ्या पानाची ही आर्त विनंती मनोमन जाणवली..!मी, लगेच घरी गेलो व ते कोवळे पान,कपड्याला छेडून जिथून बाहेर आले होते,तेथे कैचीने ,त्या पानाला घरात जाण्यासाठी छोटासा मार्ग तयार केला.. व त्या कोवळ्या पिंपळाच्या पानाला त्याच्या घरात सुरक्षितपणे पोहोच केले..!शेवटी त्या पिंपळाच्या झाडाच्या घराचे दरवाजे तारीच्या मदतीने बंद केले..!
ते कोवळे पान ,मला मंद स्मित देऊन
" धन्यवाद, नंदन...! " असे भावनिक भाव व्यक्त करत असलेले जाणवले...!
ता.क.कोवळ्या पानांची काळजी घ्या..! मग ती आपली पण आलीच..!!
वंदे मातरम्.. !
लेखक: नंदन शोभाबाई विष्णूपंत जाधव पालखेडवाले.
https://jadhavnandan.blogspot.com/?m=1
दि. १ ऑगस्ट २०१७,
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा