"पिझ्झा भाऊ अन् डुबूक वडा..!"☺

मला प्रवासात भेटलेली माणसं..!

"पिझ्झा भाऊ अन् डुबूक वडा..!"☺
==================================

आज पर्यंत माझ्या आयुष्यात कधीच तो पिझ्झा खाल्ला नव्हता. माझ्या मुलांनी ही आज पर्यंत तो पिझ्झा भाऊ खाल्ला नव्हता.

आज दिनांक १/११/२०१९  औरंगाबाद शहरातील प्रोझोन मॉल या खूप मोठ्ठ्या ठिकाणी गेलो. तेथील एका उपहारगृहात गेल्यावर मी माझ्या पोरांना म्हणालो...
" तुम्हीं पिझ्झा खा..! या बसा..!"
पोरं नाही...नाही..म्हणत होते तरी पण मी आवडीने अन् आग्रह करून त्यांना हा पिझ्झा भाऊ खाऊ घातलाच.
माझी अजिबात खाण्याची इच्छा नव्हती..म्हणून मी दोघांच्या करिताच दोन पिझ्झा ची ऑर्डर दिली. मात्र मी नुसता बाजूला बसलेला पाहून  माह्या पोरांनी  मला आग्रह केला अन् मला म्हणाले...
" अहो,दादा..तुम्ही नुसते बसून आहात..! निदान थोडा तर खा..!"
मी म्हणालो-" अजिबात नाही..! तुम्हाला खायचा तो खा..मला म्हणू नका..!"

दोघेही कभी खुशी कभी गम या आविर्भावात पिझ्झा भाऊ खात होते. बहुदा ते दोघेही आपल्या बापाच्या प्रेमळ खाऊ घालण्याच्या आग्रहाखातर  खात होते.☺

पुन्हा  माझ्या पोरांकडून अती आग्रह झाला अन् पिझ्झाचा फक्त एकच तुकडा खाल्ला.बहुदा त्यांनाही तो धकत नसावा.मी खूप आग्रहाखातर एकच तुकडा खाल्ला. बापरे..! सगळी तोंडाची चवचं बिघडून गेली. माझ्या चेहऱ्याकडे पाहून माझ्या पोरांना अंदाज आला. उगीचच आपण दादांना पिझ्झा खाण्याचा आग्रह केला.मला सगळं कसं बेचैन व्हायला लागले.अक्षरशः ओकारी व्हायची वेळ आली. मी लगेच तिथूनच घरी माझ्या सौभाग्यवती ला फोन केला अन् म्हणालो...
"मी पिझ्झाचा फक्त एकच तुकडा खाल्ला आहे..! मला काहीच ताळमेळ लागेना..! तू आपल्या पालखेड किंवा तुझ्या माहेरचा अस्सल गावरान तडका  कोणताही एखादा अस्सल ब्रँड लवकर तयार कर बरं..! आता अस्सल खाल्ल्या शिवाय जमणार नाही..!"

मी एक तासाने स्वतच्या घरी आलो. आल्या आल्या हात धुवून जेवायला बसलो.माझ्या समोर अस्सल गावरान तडका डुबूक वडा ची भाजी ( कालवण ) तयार होती. ताटात त्या डुबूक वड्याचे कृष्णवर्णीय रूप पाहून माझी जीभ सैल झाली..अन् अनंत कोटी सहस्र लाळेच्या ग्रंथी स्रवू लागल्या. माझा संयमाचा बांध फुटला अन् मी शत्रूवर तुटून पडून त्याचा फडशा पाडावा तसा...डुबूक वड्यात मस्तपैकी पोळ्या चुरून मुरून काला करून खाल्ला. तेंव्हा कुठं तो पिझ्झा भाऊ माझ्या जिभेवरून नाहीसा झाला..अन् तेंव्हा कुठं मला बरं.. बरं वाटलं..!

आज अंदाजे दहा.. बारा वर्षांनी अस्सल काळं कालवण खाण्याचा काळयोग जुळून आला..केवळ त्या पिझ्झा भाऊ मुळेच हे शक्य झाले..!

ता.क.: नेहमी पिझ्झा भाऊ खणाऱ्यांच्या जिभेला माझा अस्सल गावरान तडका देऊन सलाम..!

वंदे मातरम्..!

आयुष्यात पहिल्यांदाच अन् शेवटचा एकच पिझ्झाचा तुकडा खाणारा लेखक: नंदन शोभाबाई विष्णुपंत जाधव.©️

https://jadhavnandan.blogspot.com/?m=1

दिनांक:०१/११/१९, शुक्रवार.