मला प्रवासात भेटलेली माणसं.©️
" भेटलेला आनंद..! "
===================================
आज दिनांक २९/३/२०२३, बुधवार रोजी दीर्घ दुपारी प्रवासात असताना माझी बस छत्रपती संभाजीनगर येथील वरद विनायक गणेश चौकात ( मुख्य बस स्थानक जवळील कार्तिकी हॉटेल जवळ ) आली होती. आमची बस, बस स्टँड जवळ आल्यामुळे मी बसच्या दरवाजात येऊन उभा राहिलो होतो.इतक्यात आमच्या बसच्या बाजूला दुसरी बस येऊन थांबली.सिग्नल लागले होते.
माझे लक्ष बाजूच्या बसकडील खिडकीत गेले. एक खूप गोंडस मुलगी , जिचं साधारणतः वय ३ वर्ष असावे ती खिडकीत समोरच्या खूर्चीला धरून उभी होती. त्या बाळाच्या बाजूला एक स्री बसलेली होती.नक्कीच तिची आई असेल. त्या छोट्याश्या दीदींच्या अंगात खूप मळकटलेले कपडे होते. डोक्यावरील केस देखील विखुरलेले होते.मी त्या बाळाकडे बघून तिला टाटा करत हसलो. त्या दीदीला इतका आनंद झाला, की ती त्या सीटवर उड्या मारायला लागली.मी पुन्हा टाटा करू लागलो तर ती पुन्हा आनंदाने उड्या मारू लागली अन् हसू लागली. मी आता मनाशी पक्का निर्णय केला होता की, बाजूची बस , मुख्य बस स्थानकात आली की, त्या बाळाला खाऊ खाण्यासाठी काहीतरी द्यावं म्हणून..!
इतक्यात सिग्नल सुरू झाले.बाजूची बस मुख्य बस स्थानकात येईल असे अपेक्षित होते,पण ती बस सिग्नल सुरू झाल्यावर सरळ महावीर चौकाच्या ( बाबा पेट्रोल पंप ) दिशेने निघून गेली. मन काहीसे खिन्न झाले.
आयुष्यात ज्यावेळी एखादं कुणीतरी अनोळखी भेटतं अन् त्या भेटीच्या वेळेपुरते ती समोरची व्यक्तिरेखा आपलीशी होऊन जाते. त्यातल्या त्यात त्या भेटीत जर निरागसता भेटली तर मन पहाटेच्या भूपाळी सारखं श्रवणीय होऊन जातं हेच खरं..! मात्र याच मायारूपी मानवी आयुष्यात आपण ज्याला बघून काही क्षणासाठी , वेळेसाठी प्रफुल्लित होऊन जातो, तीच व्यक्तिरेखा जर प्रत्यक्षात भेटली नाही तर मानवी मन खिन्न होऊन जाते. मानवी मनाच्या या दोन्ही बाजू असतात, ज्यावर मानवी संवेदना आरूढ होऊन मनाला सतत हेलकावे खायला बाध्य करत असतात.
आज मला जी अनोळखी छोटी दीदी दिसली अन् त्याच बाळाला मीही दिसलो.एकमेकांच्या अनोळखी नजरेनी आम्ही एकमेकांना जो काही क्षणासाठी आनंद दिला त्याची तुलना कोणत्याही मनोरंजनात होऊच शकत नाही. त्याचं कारण, इथे आम्ही एकमेकांना अगदी निःस्वार्थ हेतूने अन् निष्पाप मनाने साद दिली होती. उगीचच आपण आनंदी व्हावं अन् उगीचच कुणीतरी आपल्यामुळे आनंदी व्हावं याच भोवती माणसाच्या आयुष्याची संहिता गुंफलेली आहे.
आज मी अन् ते छोटेसे बाळ काही वेळेसाठी आनंदी झालो होतो.त्या आमच्या आनंदात कुठलाही स्वार्थ नव्हता.कोणतेही षडरिपू नव्हते. होता फक्त आणि फक्त आनंदाचा देव श्रीकृष्णाचा सहवास..! या भूतलावर आनंदी कसं राहावं अन् आनंद कुठे शोधावा हे प्रत्येकाने आपापल्या परीने शोधण्याचा शोधक प्रयत्न केला. जसा की मी अन् त्या गोंडस दीदीने आज केला. ना आम्हाला कुणी आनंद शोधण्यासाठी प्रवृत्त केले ना कुणी आमच्या दोघांपैकी मुद्दामहून आनंद निर्माण केला.आज आम्हाला जो काही , काही क्षणासाठी आनंद झाला तो आमच्या उत्स्फूर्त प्रतिक्रियांचा तो दार्शनिक भाग होता.ज्यामुळे आमचं मन प्रफुल्लित झालं.
मी आज दुपारी बसमध्ये होतो अन् ती छोटीशी दीदी देखील बाजूच्या बस मध्ये होती.त्यावेळी मी प्रवासाने अन् धुळीने माखलेल्या अवस्थेत होतो अन् ती छोटीशी दीदी देखील अजिबात श्रीमंतीच्या पोशाखात नव्हती. एवढंच काय, अगदी मध्यमवर्गीय कुटुंबाच्या घरातील मुलांच्या पोशाखात देखील नव्हती. लहान मुलं फक्त दोनच गोष्टी जाणते.एक आनंदी राहणे अन् दुसरी गोष्ट म्हणजे आनंदी राहण्यासाठी रडणे..! या व्यतिरिक्त लहान मुलांना बाकी कशाशी देणंघेणं नसतं. आनंद हा ना कोणती श्रीमंती बघून मिळतो ना कोणते रुपडे बघून मिळतो. माझ्या मते आनंद हा आपल्या मनाला काय भावते त्यावर मनाला निर्भेळ आनंद प्राप्त होत असतो.जसा की आज आमच्या मनाला आनंद मिळाला.
आज मला काही वेळेसाठी , क्षणासाठी जो आनंद झाला होता, त्याची परतफेड त्या आनंदाच्या लेकराला माझ्या कुवतीनुसार काहीतरी गोड देऊन त्या आनंदाची परिपूर्ती करणार होतो.पण तीही संधी मला आनंदाच्या देवाने दिली नाही.येत्या काही दिवसांत माझ्याच शाळेतील अशाच काही आनंदाच्या लेकरांना काहीतरी गोड देऊन त्या आनंदाची भरपाई नक्कीच भरून काढील..! कारण आनंदाचा कोणताही क्षण असाच वाया घालवायचा नसतो हेच मानवी आयुष्याचे सार आहे..! त्या योगेश्वराचा तोच तर संदेश आहे..!😊🙏🏻
आनंदला वय नसतं , असतं फक्त निरागस प्रेमळ मन..!🌹
वंदे मातरम्
लेखक - नंदन शोभाबाई विष्णुपंत जाधव.©️
https://jadhavnandan.blogspot.com/?m=1
(© सदरील लेख कॉपीराइट केलेला असून लेखाचे संपूर्ण हक्क लेखकाकडे आहेत.)
दिनांक: २९ मार्च २०२३, बुधवार.
