वय होते..

 

#चिंतन ©️

वय होते..

======================

वय होते झुलायचे अन् झुलवायचे

एकमेकांच्या सोबत खोड्या करायचे

हा कोण तो कोण हे कधी शिवलं नाही

एकमेकांशिवाय कधी करमलं नाही ||१||

होता प्रत्येकाचा स्वभाव वेगळा

म्हणून कधी कुणी जाणवला नाही निराळा

कुणी म्हणतं काही दिवस असतात मंतरलेले 

आम्हीच होतो त्यातील आतुरलेले  ||२||

गत आयुष्याला देखील हेवा वाटला असेल

ते आमच्या मैत्रीला बघून खुदकन हसलं असेल

हळुवार वयात होत्या फक्त तीनच वर्ग खोल्या

मात्र त्या संबंध आयुष्याला त्या पुरून उरल्या ||३||

प्रगत अप्रगत या भानगडीत आम्ही पडलो नाही

सगळेच एक सारखे यापेक्षा दुसरं काही जगलो नाही

कमीत कमी गरजातील आम्ही होतो श्रीमंत

खात्रीने सांगतो आमच्या पैकी कुणीही नव्हता संत ||४||

शेणा मातीच्या अभ्यासिकेत अभ्यासही भरपूर केला

एकमेकांना वाचविण्यासाठी सभ्यतेचा आव देखील आणला

आम्ही होतो पौगंडावस्थेतील निशाचर 

तत्कालीन गावातील माहित होते चराचर ||५||

आता फक्त आठवणी आहेत त्या क्षणांच्या 

काहीजणाच्या वर्तमानात नसलेल्या देहाच्या

वर्तमानात प्रत्येकजण स्थिरावला आहे 

आपापल्या आयुष्यात रममाण झाला आहे ||६||

आला दिवस जात आहे 

जाताना आयुष्य घेऊन जात आहे 

हे दयाघना प्रेमात अंतर ठेवू नको

मैत्रीच्या विश्वात अंतर ठेवून जगणं नको ||७||

वंदे मातरम् 

पद्य लेखन - नंदन शोभाबाई विष्णुपंत जाधव.©️

https://jadhavnandan.blogspot.com/?m=1

(© सदरील पद्य  लेखन कॉपीराइट केलेले असून पद्य लेखनाचे संपूर्ण हक्क राखून आहेत.)

दिनांक - १६/५/२०२५, शुक्रवार