" गेले ते काळे केस, राहिल्या त्यांच्या काळया आठवणी |

चिंतन

" गेले ते काळे केस, राहिल्या त्यांच्या काळया आठवणी |

=============================

जेंव्हा जेंव्हा माझ्या दाढीतील दिसणारा एक एक पांढरा केस, मला माझ्यातील ययाति ची आठवण करून देतो,

तेंव्हा तेंव्हा मी प्रौढ होत जातो |

तो पांढरा केस, कित्येक गुलाबी आठवणींना धूसर करतो,

त्याच्याकडे पाहून जीव कासावीस होऊन जातो |

गतकाळातील दाढीतील काळ्याभोर केसांच्या रम्य आठवणी जाग्या होऊन जातात,

त्याच केसांच्या प्रेमळ आठवणीत आजचे पांढरे केस सुखावून जातात |

ऐन तारुण्यात याच दाढीत हजारो केस, निव्वळ होते काळे,

आता त्या आठवणींना उराशी बाळगून मी आजच्या पांढऱ्या केसांना रोज कुरवाळे |

काळे केस, तारुण्य प्रदर्शित करतात,

तर..

पांढरे केस, आपल्यातील प्रौढत्वाची जाणीव करून देतात |

केस तेच असतात, फक्त त्यांचे रंग बदलतात ,

त्याचं रंगांच्या अर्थाची परिभाषाचे भाव देखील आपल्याला खूप काही जाणीव करून देतात |

माणसांच्या वर्णात, पांढऱ्यांना असतो मान,

केसांच्या विश्वात काळ्यांचा होत असतो सन्मान,

माणसाच्या अशा कित्येक विकृतींनी माणुसकी शरमेने खाली घालते आपली मान |

गेले ते काळे केस, राहिल्या त्यांच्या काळया आठवणी |

आता आयुष्य याच पांढऱ्यांच्या सोबत पडत आहे अंगवळणी !

ता.क. - मी काही पट्टीचा कवी नाही, पण वरील कविता जशी जमेल तशी लिहिली आहे अन् आत्ताच पोस्ट करत आहे, काळया पांढऱ्या रंगाची दाढी असणाऱ्या रसिक मायबापांच्या चरणी..! 😊🙏🏻

वंदे मातरम्..!

एक तात्पुरता कवी - नंदन शोभाबाई विष्णुपंत जाधव पालखेडवाले.

https://jadhavnandan.blogspot.com/?m=1

(© सदरील कविता कॉपीराइट केलेली असून या कवितेचे संपूर्ण हक्क याच कवीकडे आहेत.)

दिनांक - २५/७/२०२१, रविवार